"Πούλησε" την Ελλάδα ο Putin;

Του Leonid Bershidsky

Υπήρξε μια σωρεία θεωριών συνωμοσίας για τις μυστικές παραχωρήσεις που υποτίθεται ότι έχει κάνει ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin στους Δυτικούς ηγέτες. Η τελευταία εξ αυτών, υποστηρίζει ότι ο Putin θα μπορούσε να είχε βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από το ευρώ αλλά άλλαξε πορεία την τελευταία στιγμή, οδηγώντας ως εκ τούτου τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα στην κρύα αγκαλιά των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ελληνική εφημερίδα "το Βήμα" δημοσίευσε στις αρχές της εβδομάδας ότι ο Τσίπρας είχε ζητήσει από τον Putin δάνειο 10 δισ. δολαρίων, έτσι ώστε η Ελλάδα να μπορέσει να επιστρέψει στην δραχμή. Εάν επανεισήγαγε το εθνικό νόμισμα, θα χρειαζόταν συναλλαγματικά αποθέματα για να το υποστηρίξει, και η Ελλάδα έχει ξεμείνει από το ευρώ. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Ρωσία πρότεινε την ιδέα μιας προκαταβολής 5 δισ. δολαρίων για την κατασκευή ενός αγωγού αερίου που να περνάει από την Ελλάδα, ένα μέρος του project Turkish Stream που η Ρωσία και η Ελλάδα συμφώνησαν να κατασκευαστεί τον Ιούνιο.

Το "το Βήμα" είναι μια αξιόπιστη εφημερίδα, επομένως 17 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας έχουν επισήμως απευθύνει ερώτημα στον Τσίπρα εάν το δημοσίευμα ήταν αληθινό. Ο πρωθυπουργός πιθανώς θα το αρνηθεί, όπως έκανε το Κρεμλίνο την Τετάρτη. Ο γραμματέας Τύπου του Putin, Dmitri Peskov, δήλωσε στο Interfax ότι "η ελληνική ηγεσία ποτέ δεν ζήτησε βοήθεια από την Ρωσία". Ωστόσο, εάν το δημοσίευμα ήταν αληθινό, θα διευθετούσε ορισμένες εκκρεμότητες.

Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, ο πρώην Έλληνα υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, δήλωσε πως υπάρχει μια "μικρή ομάδα, ένα υπουργικό συμβούλιο πολέμου" εντός του υπουργείου, περίπου πέντε ατόμων, που εργαζόταν πάνω σε ένα σενάριο για μια έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, αλλά δεν ελήφθη απόφαση για την υλοποίηση του σχεδίου. Στις 10 Ιουλίου,  ο Βαρουφάκης έγραψε στην Guardian ότι μια έξοδος από το ευρώ θα απαιτούσε πόρους που η Ελλάδα δεν έχει:

"Για να βγούμε (από το ευρώ), θα πρέπει να σχεδιάσουμε ένα νέο νόμισμα από την αρχή. Στο κατεχόμενο Ιράκ, η εισαγωγή νέων χαρτονομισμάτων πήρε σχεδόν ένα χρόνο, 20 περίπου Boeing 747s, την κινητοποίηση του αμερικανικού στρατού, τρεις εταιρείες εκτύπωσης και εκατοντάδες φορτηγά. Ελλείψει μιας τέτοιας υποστήριξης, το Grexit θα είναι αντίστοιχο του να ανακοινωθεί μια μεγάλη υποτίμηση περίπου 18 μήνες πιο πριν: μια συνταγή για την εκκαθάριση όλων των ελληνικών κεφαλαίων και την μεταβίβαση αυτών στο εξωτερικό με κάθε διαθέσιμο μέσο".

Η υποστήριξη θα μπορούσε να είχε ληφθεί από λίγες μόνο χώρες, την Ρωσία και την Κίνα συγκεκριμένα. Η Κίνα ήταν απρόθυμη να βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από το ευρώ. Όταν ο πρωθυπουργός Li Keqiang συναντήθηκε με τους Ευρωπαίους πολιτικούς και γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες τον Ιούνιο, εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Hua Chunying, δήλωσε ότι "η Κίνα ελπίζει να δει ότι η Ελλάδα θα μείνει στην ευρωζώνη" και ότι "τα μέλη της ευρωζώνης είναι ικανά και αρκετά σοφά για να επιλύσουν το πρόβλημα χρέους κατάλληλα". Η Ρωσία φάνηκε πιο φιλόξενη: τον Μάιο, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Sergey Storchak, πρότεινε η Ελλάδα να ενταχθεί στις BRICS –Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική- και ότι η νέα αναπτυξιακή τράπεζα των BRICS θα μπορούσε να βοηθήσει με δάνεια.

Αυτός μπορεί να είναι ο λόγος για τον οποίο ο Τσίπρας τηλεφώνησε στον Putin στις 6 Ιουλίου, την ημέρα μετά από το δημοψήφισμα που οι Έλληνες συντριπτικά απέρριψαν τις προτάσεις των όρων διάσωσης των πιστωτών της χώρας. Η Ρωσία απάντησε ότι οι δύο πλευρές απλώς συζήτησαν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας "καθώς και συγκεκριμένα θέματα που αφορούν την περαιτέρω ανάπτυξη της ελληνό-ρωσικής συνεργασίας".

Το τηλεφώνημα του Τσίπρα ήταν μέρος μιας μπλόφας για να ενισχύσει την διαπραγματευτική του θέση με τους πιστωτές, κάνοντάς τους να νομίσουν ότι είχε άλλες επιλογές. Εάν ναι, η μπλόφα είχε αποτέλεσμα, αλλά όχι αυτό που θα έπρεπε. Στις 8 Ιουλίου ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Donald Tusk, δήλωσε στον Τσίπρα: "Ψάξε για βοήθεια μεταξύ των φίλων σου και όχι μεταξύ των εχθρών σου, ιδιαίτερα όταν αυτοί δεν είναι σε θέση να σε βοηθήσουν".

Ο Tusk φάνηκε να υπονοεί ότι ο ΤΣίπρας είχε ζητήσει βοήθεια από τον Putin.

Ο Tusk έκανε τουλάχιστον ένα πράγμα λάθος ωστόσο. Η Ρωσία θα μπορούσε εύκολα να δώσει τα 10 δισ. δολάρια που "το Βήμα" ανέφερε ότι θα ήταν αναγκαίο για την Ελλάδα ώστε να αλλάξει νόμισμα και να μεταφερθεί στη νέα δραχμή. Αν και η Ρωσία συναντά προβλήματα από τις χαμηλές τιμές πετρελαίου, εξακολουθεί να έχει περισσότερα από 360 δισ. δολάρια σε ξένα αποθεματικά. Και πάλι ωστόσο, ο Putin δεν προσέφερε βοήθεια.

Ο Alexander Baunov του Moscow Carnegie Center, ο οποίος κάποτε υπηρέτησε ως Ρώσος διπλωμάτης στην Ελλάδα, υπέθεσε ότι ο Putin είχε λίγα να κερδίσει: η υποστήριξη για την Ελλάδα δεν θα διασφάλιζε μια ελληνική ψήφο εναντίον των οικονομικών κυρώσεων, αν μη τι άλλο διότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν ήταν αρκετά σταθερή, και δεν θα εξασφάλιζε πρόσβαση σε προσοδοφόρα assets. Οι θεωρητικοί συνωμοσίας, από το blog του Zerohedge,εκτιμούν πως ο Putin πρέπει να υποχώρησε, ως κάποια παραχώρηση προς την Γερμανίδα Καγκελάριο Angela Merkel:

"Η Merkel ξαφνικά έχει μια τεράστια ευγνωμοσύνη να πληρώσει στον Vladimir, του οποίου η προδοσία των Ελλήνων Μαρξιστών, είναι αυτή που επέτρεψε στην ευρωζώνη να συνεχίσει στην τρέχουσα μορφή της. Το ερώτημα τώρα είναι ποιο είναι το αντάλλαγμα του Vladimir που απογοήτευσε την ελληνική κυβέρνηση, της οποίας η τύχη ήταν στα χέρια ενός πρώην κατασκόπου της KGB".

Αυτή η συζήτηση υπενθυμίζει τους φόβους των Ουκρανών ότι οι ΗΠΑ τους "πουλάνε" στον Putin με αντάλλαγμα την βοήθειά του για μια συμφωνία με το Ιράν. Με την ίδια αμφίβολη λογική, θα μπορούσε να ισχύει ότι αυτή η μη παρέμβαση στην Ελλάδα, ήταν το ευρωπαϊκό μέρος της ίδιας συμφωνίας που επέτρεψε στον Putin να "παγώσει" την ουκρανική διαμάχη με την σιωπηρή έγκριση των δυτικών αντιπάλων του;

Αυτή η θεωρία είναι προφανώς πολύ βολική. Ωστόσο η συμπεριφορά του Putin, τόσο στις συνομιλίες με το Ιράν και στην ελληνική κρίση, δείχνει σαφώς ότι δεν είναι ένας τρελός δικτάτορας. Κάνει ό,τι μπορεί για να δείξει στους δυτικούς ηγέτες ότι είναι ένας υπεύθυνος παράγοντας ο οποίος είναι επιθετικός μόνο όταν πρόκειται για θέματα που αφορούν τα εδάφη του. Δεν έχει ζητήσει τίποτα ρητά ως αντάλλαγμα, μόνο να κάνουν τα στραβά μάτια στις προσπάθειές του να ανατρέψει την Ουκρανία και μια συγκεκριμένη απόσταση από τους Ουκρανούς (αντί-Ρώσους) ηγέτες. Η απάντηση της Δύσης στην ουκρανική κρίση θα μας πει εάν οι θεωρητικοί της συνωμοσίας έχουν δίκιο.

http://www.capital.gr/story/3047040

Οι τρεις μέρες που έσωσαν την Ελλάδα και το ευρώ: Ο εκβιασμός Σόιμπλε, η υποταγή της χώρας και το εγκλημα του συριζα

TOPICS:GuardianIan TraynorΕλλάδαΕυρώΜέρκελΣόϊμπλεΤσίπρας

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ: German Chancellor Angela Merkel, French President Francois Hollande and Greek Prime Minister Alexis Tsipras. EPA, OLIVIER HOSLET

OCTOBER 22, 2015

Ο δημοσιογράφος Ian Traynor της βρετανικής εφημερίδας Guardian, αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο σώθηκε η Ελλάδα τον περασμένο Ιούλιο, αλλά και την “υποδούλωση” της χώρας στους δανειστές, όταν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε ενώπιον ενός άνευ προηγουμένου εκβιασμού.

Ο δημοσιογράφος της βρετανικής εφημερίδας περιγράφει τη μακρά περίοδο των σκληρών διαπραγματεύσεων, όταν ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε, κατέθεσε πρόταση για έξοδο της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ.

Περιγράφει ο Ian Traynor:

«Το απόγευμα της 10ης Ιουλίου, ημέρα Παρασκευή, οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης πηγαίνουν στις Βρυξέλλες για να συζητήσουν για άλλη μια φορά για το ελληνικό πρόβλημα. Τότε, στα γραφεία κάποιων υψηλόβαθμων αξιωματούχων φτάνει ένα e-mail από το Βερολίνο που σοκάρει τους πάντες. Είναι η περίφημη πρόταση Σόιμπλε για τάιμ-άουτ της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ακουγόταν η πιθανότητα της αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ, απλώς μέχρι εκείνη την ώρα, η προοπτική αυτή φάνταζε ως μία μακρινή πιθανότητα ή σαν εικοτολογία. Αυτή τη φορά όμως εμφανιζόταν οργανωμένη από τη Γερμανία. Ήταν πλέον φανερό: Η Αθήνα έπρεπε να υποταχθεί στο Βερολίνο και να παραχωρήσει την κυριαρχία της. Ένας από τους παραλήπτες του μηνύματος λέει: “Ηταν ξεκάθαρο, ήταν γραμμένο και ήταν σκληρό και αδυσώπητο”, εννοώντας πως η πρόταση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών είχε σημάνει συναγερμό με τη Ρώμη, το Παρίσι, τη Φρανκφούρτη και τις Βρυξέλλες να τρέχουν να προλάβουν τα χειρότερα”.

“Ένας άλλος ανώτερος αξιωματούχος παραδέχεται πως το ηλεκτρονικό μήνυμα εστάλη σε ελάχιστα άτομα, σε αυτά που έπρεπε, και επίσης έδειχνε την άτεγκτη στάση του Σόιμπλε και την περίπτωση του Grexit να μοιάζει πιο πιθανή από ποτέ. Ουσιαστικά μας έλεγε ότι από Δευτέρα πρέπει να ξεκινήσουμε την επεξεργασία του σχεδίου. Φυσικά, το σχέδιο Σόιμπλε έφτασε και στα χέρια των υπουργών Οικονομικών όταν έγινε το Eurogroup- το πιο καθοριστικό για το μέλλον της κοινής νομισματικής ένωσης. Ήταν πλέον φανερό: Η Αθήνα έπρεπε να υποταχθεί στο Βερολίνο και να παραχωρήσει την κυριαρχία της σε σημαντικά και καίρια κομμάτια της δημόσιας και οικονομικής διοίκησης» γράφει ο Ίαν Τρέινορ.

Συνεχίζοντας περιγράφει την πρόταση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών:

«Ο Σόιμπλε παρουσίασε στους εταίρους του το σχέδιο σε μία σελίδα, σε μορφή non paper. Εκτός του τάιμ-άουτ, η πρόταση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών περιελάμβανε και το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων με έδρα το Λουξεμβούργο. Ο Σόιμπλε ήθελε να επαναλάβει αυτό που έγινε στη Γερμανία μετά την Πτώση του Τείχους το 1989 και τα περιουσιακά στοιχεία της τότε ανατολικής Γερμανίας πέρασαν στα χέρια των δυτικών σε μία νύχτα. Ένας υπουργός χώρας της Ευρωζώνης όταν πήρε στα χέρια του την επίμαχη σελίδα είπε: “Κατά 60% είμαστε κοντά στο Grexit”. Ένας άλλος διπλωμάτης παραδέχεται πως η συγκεκριμένη πρόταση σκανδάλισε πολλούς καθώς ήταν σαν να ζητούσε από όλους να διαβούν τον Ρουβίκωνα και να δεχθούν την αποχώρηση της Ελλάδας. Ο πρώτος που αντέδρασε ήταν ο Ιταλός πρωθυπουργός, Ματέο Ρέντσι. Σίγουρα ο Σόιμπλε δεν μπλόφαρε, όπως νόμιζαν πολλοί στην αρχή. Εννοούσε και πίστευε κάθε λέξη. Μάλιστα, πολλοί κατάλαβαν πως είχε το σχέδιο στο μυαλό του εδώ και ένα χρόνο, πριν αναλάβει ο Τσίπρας τα ηνία της Ελλάδας. Ο ελιγμός που έκανε ήταν τέτοιος που ανάγκασε τους άλλους να κρατήσουν την ανάσα τους.

Για πρώτη φορά το Βερολίνο έδειξε ξεκάθαρα πως πιστεύει ότι η συμμετοχή στο κοινό νόμισμα δεν είναι αιώνια. Κάτι τέτοιο φυσικά, τρόμαξε πολιτικούς και τεχνοκράτες με τον Ρέντσι να σκέφτεται ότι είναι το επόμενο θύμα. Επίσης, ο Σόιμπλε έλεγε ανοιχτά στην Αθήνα: “Σου δίνουμε λεφτά για να φύγεις” και επιπλέον έριχνε ως δέλεαρ στο τραπέζι την πρόταση περί διαγραφής χρέους. Όλοι ήθελαν να κρατήσουν την Ελλάδα στο ευρώ, αλλά φοβούνταν μήπως η Μέρκελ ταχθεί στο πλευρό του Σόιμπλε. Αμέσως, μετά τις κινήσεις του Γερμανού υπουργού, ο Γιούνκερ συγκαλεί έκτακτο συμβούλιο με τον Ντομπρόβσκις και τον Μοσκοβισί και ζητάει ραντεβού με τον Ολάντ στο Παρίσι. Ο Γιούνκερ έμαθε την πρόταση Σόιμπλε το απόγευμα της Παρασκευής. Το ίδιο συνέβη με τους Τουσκ, Ντράγκι και Ντάισελμπλουμ. Ακόμη και η Μέρκελ το έμαθε πολύ αργά. Ο Σόιμπλε την ενημέρωσε εκείνη την Παρασκευή, όπως και τον αντικαγκελάριο της Γερμανίας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ τον οποίο πήρε στο τηλέφωνο. Οι επόμενες τρεις ημέρες από την αποκάλυψη της πρότασης Σόιμπλε ήταν δύσκολες και περιελάμβαναν μαραθώνιες συναντήσεις πολιτικών και τραπεζιτών» γράφει στο αφήγημά του ο βρετανός δημοσιογράφος.

Photo via IMF

«Οι ειδικοί υποστηρίζουν εκ των υστέρων πως δεν έχουν συναντήσει τόσο έντονες, εκρηκτικές και δραματικές συζητήσεις για ένα θέμα της Ευρωζώνης. Εν συνεχεία το θέμα μετατέθηκε στη Σύνοδο Κορυφής που συνεδρίαζε την Κυριακή. Το θέμα έμενε ανοιχτό σαν μια βαθιά πληγή: η Ελλάδα ήταν πολύ κοντά στην έξοδο από το ευρώ. Μα, πώς να μείνει η Ελλάδα, ακόμη και αν πάρα πολλοί ήθελαν να την κρατήσουν, από τη στιγμή που τα οικονομικά της ήταν σε άσχημη κατάσταση και οι συζητήσεις του Τσίπρα και του Βαρουφάκη με τους Ευρωπαίους ήταν σαν να κολυμπούσαν σε βραστό νερό; Ειδικά ο Γ. Βαρουφάκης ήταν πλέον “κόκκινο πανί” για όλους.

Το ΔΝΤ μέσω της Λαγκάρντ άρχισε να σκληραίνει τη στάση του και η Μέρκελ δεν μπορούσε να βρει τρόπο για να λύσει το πρόβλημα. Ακολούθησε το δημοψήφισμα στην Ελλάδα δυσχεραίνοντας περισσότερο τα πράγματα. Ωστόσο, η αντικατάσταση του Βαρουφάκη με τον Τσακαλώτο έδειξε ότι ο Τσίπρας επιθυμεί να ακολουθήσει πλέον άλλη τακτική. Στο μεταξύ, ο Τσίπρας έλαβε το πράσινο φως από την ελληνική βουλή που του έδωσε το δικαίωμα να διαπραγματευτεί, αλλά κανείς δεν υπολόγισε τα «γεράκια» του Eurogroup που δεν έβαζαν το “όπλο στη θήκη”. Ο μόνος που έδειχνε να αντιτίθεται σθεναρά στο σχέδιο Σόιμπλε ήταν ο Μισέλ Σαπέν. Από τη Φρανκφούρτη, ο Ντράγκι συνέχιζε να πιστεύει ότι θα κάνει ό,τι πρέπει για το ευρώ. Σε αυτή την περίπτωση ό,τι πρέπει για να μην φύγει η Ελλάδα από το ευρώ.

Στη Σύνοδο Κορυφής, αμέσως μετά την αποκάλυψη του σχεδίου Σόιμπλε, ο Τουσκ έπαιξε καθοριστικό ρόλο καθώς αυτός που ήταν που είπε ότι θα πρέπει να υπάρξει μια συμφωνία και να μην φύγει κανείς από την αίθουσα. Η Μέρκελ κλείστηκε σε ένα γραφείο με τον Τσίπρα μετρώντας τις κόκκινες γραμμές τους. Ο Ολάντ συναντήθηκε με τον Ρέντσι και συμφώνησαν ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει στο ευρώ με τον Τουσκ να συνεχίζει τη δουλειά μυρμηγκιού για να λύσει το γόρδιο δεσμό. Αυτό κι έγινε με την Αθήνα και τον Τσίπρα να υποκύπτουν υπογράφοντας το τρίτο Μνημόνιο» καταλήγει το άρθρο του Guardian.

Ian Traynor, http://www.theguardian.com/world/2015/oct/22/three-days-to-save-the-euro-greece, Πρώτο Θέμα

Γ. Πρωτοπαπαδάκης: Το αναγκαστικό δάνειο του 1922

Πριν λίγο καιρό παραλληλίσαμε τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 με τις αντίστοιχες εκλογές του 1920 (εδώ) τις οποίες προκήρυξε ο Βενιζέλος κατόπιν έντονων πιέσεων της τότε αντιπολίτευσης, της έχασε και τα αποτελέσματα οδήγησαν στη Μικρασιατική καταστροφή του 1922.

Σήμερα θα θυμίσουμε μια άλλη ιστορία της εποχής.  Το αναγκαστικό δάνειο του Πρωτοπαπαδάκη. Αντιγράφουμε από την ιστοσελίδαsansimera.gr

Στις αρχές του 1922 οι οικονομικοί πόροι της Ελλάδας είχαν εξαντληθεί από το πόλεμο. Η χρηματοδότηση της Μικρασιατικής Εκστρατείας βρισκόταν σε κίνδυνο. Ήταν η περίοδος που οι Τούρκοι υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ άρχισαν να έχουν το πάνω χέρι στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Η περιοδεία του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη (1867-1922) και του Υπουργού Εξωτερικών Γεωργίου Μπαλτατζή (1868-1922) στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για τη σύναψη δανείου δεν καρποφόρησε. Σε μία ύστατη προσπάθεια, στις 11 Φεβρουαρίου 1922 ο Γούναρης συμφώνησε με ομάδα άγγλων κεφαλαιούχων για δάνειο ύψους 15.000.000 δραχμών, που όμως δεν εκταμιεύτηκε ποτέ.

Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, στις 21 Φεβρουαρίου, ο Γούναρης έσπευσε να ενημερώσει τους στενούς συνεργάτες του σχετικά με την αποτυχία του ταξιδιού του στην Ευρώπη. Τους τόνισε ότι η χώρα χρειαζόταν επειγόντως πόρους, που δεν μπορούσαν να προέλθουν από τη χρονοβόρο διαδικασία της αύξησης της φορολογίας ή των δασμών.

Μόλις ολοκληρώθηκε η ενημέρωση, έμεινε μόνος στο πρωθυπουργικό γραφείο με τον Υπουργό Οικονομικών και Επισιτισμού Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη (1860-1922). Σύμφωνα με τον βιογράφο του, Αλέξανδρο Οικονόμου, ο Πρωτοπαπαδάκης σηκώθηκε από τη θέση του και απευθυνόμενος στον Γούναρη του είπε: «Δημητράκη, τα ηύρα τα λεπτά». Ο Γούναρης έμεινεν εμβρόντητος και τον εκοίταζε με ολάνοιχτα μάτια, χωρίς να αρθρώνη λέξιν. Ο Πρωτοπαπαδάκης, αντί άλλης εξηγήσεως, έβγαλε από το πορτοφόλι του εν εκατοντάδραχμον χαρτονόμισμα, το έκοψε εις δύο και επέδειξε τα τεμάχια κρατών αυτά προ των εκστατικών οφθαλμών του φίλου του. Ο Γούναρης δεν εκαταλάβαινε τι συμβαίνει. – Ενόμισα πως τρελλάθηκε, έλεγε κατόπιν. Αφού, λοιπόν, ο Πρωτοπαπαδάκης απήλαυσε το θέαμα, το οποίο παρείχε ο φίλος του, αποφάσισε να του εξηγήση το σχέδιόν του. Πλήρης θαυμασμού ο Γούναρης δια την ευφυά και απλουστάτην επινόησιν προσεπάθησεν εν τούτοις να εύρη κάθε πιθανήν αντίρρησιν διά την ορθότητα της εφαρμογής της. Και ηύρε, ως έλεγε, πολλάς, αλλ’ ουδεμία ηδύνατο να σταθή προ των επιχειρημάτων του Πρωτοπαπαδάκη. Απεδέχθη λοιπόν πλήρως το σχέδιόν του. Αμφότεροι ετήρησαν απόλυτον εχεμύθεια…». Επρόκειτο για ένα είδος εσωτερικού αναγκαστικού δανεισμού, με το πρωτότυπο μέτρο της διχοτόμησης του νομίσματος, της δραχμής εν προκειμένω.

Ένα μήνα αργότερα, στις 21 Μαρτίου 1922, ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, μιλώντας από το βήμα της Βουλής για τον προϋπολογισμό του 1921-1922, αποκάλυψε το σχέδιό του για τη σύναψη αναγκαστικού εσωτερικού δανείου, επαναλαμβάνοντας την παράσταση που είχε δώσει ένα μήνα νωρίτερα ενώπιον του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη. Έβγαλε από την τσέπη του ένα χαρτονόμισμα και το επέδειξε στη Βουλή λέγοντας: «Ιδού κύριοι, έν εκατοντάδραχμον. Προς τα δεξιά είναι η εικών του Γεωργίου Σταύρου, προς τα αριστερά το Βασιλικόν Στέμμα. Ευθύς ως το νομοσχέδιον ψηφισθή θα διχοτομήσω το εκατοντάδραχμον (ο κύριος υπουργός βγάζει από το χαρτοφυλάκιόν του μίαν ψαλλίδα γραφείου και προ της εκθάμβου Βουλής κόπτει εις δύο το εις χείρας του χαρτονόμισμα). Και το τεμάχιον το φέρον την εικόνα του Γ. Σταύρου θα εξακολουθήση κυκλοφορούν ως νόμισμα 50 δραχμών, το δε έτερο ήμισυ-αφού το στέμμα-θα αποτελή ομολογίαν 50 δραχμών». Η έκπληκτη Βουλή δέχθηκε την αγόρευση Πρωτοπαπαδάκη με «διαμαρτυρίας, γέλωτας και ραγδαία χειροκροτήματα», όπως αναφέρονται στα Πρακτικά της σώματος.

Το μέτρο της διχοτόμησης του χαρτονομίσματος προκάλεσε ζωηρή συζήτηση, τόσο εντός, όσο και εκτός του κοινοβουλίου. Υποστηρίχθηκε ότι εκλόνιζε την εμπιστοσύνη στο νόμισμα, ενώ σύμφωνα με τον Ριζοσπάστη έπληττε τα λαϊκά στρώματα του πληθυσμού. Ο πρωθυπουργός Δημήτριος Γούναρης παραδέχθηκε ότι το μέτρο παρουσίαζε πολλές αδυναμίες, αλλά ήταν το πιο ενδεδειγμένο για τις κρίσιμες στιγμές που περνούσε η χώρα, αφού εξωτερικό δάνειο δεν είχε εξασφαλισθεί και  εσωτερικό δάνειο δεν μπορούσε να επιδιωχθεί με κλονισμένη την αξία του νομίσματος. Η φιλελεύθερη αντιπολίτευση ετάχθη κατά του νομοσχεδίου, αν και ο έμπειρος περί τα οικονομικά Εμμανουήλ Τσουδερός παραδέχθηκε τη «σοβαρότητα και το πολύπλοκο του θέματος».

Οι εφημερίδες, κυρίως της συμπολίτευσης, τήρησαν αμήχανη στάση και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να τις δωροδοκήσει για να υποστηρίξουν το αναγκαστικό δάνειο, όπως αναφέρει στο Ημερολόγιό του ο Ιωάννης Μεταξάς (Πέμπτη 24 Μαρτίου): «Αι εφημερίδες επληρώθησαν αδρότατα εκατό χιλιάδες εκάστη, αι βενιζελικαί, αφού εφάνησαν δεχόμεναι κατ’ αρχάς, ηρνήθησαν έπειτα. Το μέτρο της διχοτόμησης του νομίσματος χαρακτηρίστηκε «ηρωική δημοσιονομία» από τον διάσημο οικονομολόγο και κοινωνιολόγο Βιλφρέντο Παρέτο, ενώ επαινέθηκε από τον βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ.

Το νομοσχέδιο ψηφίσθηκε στις 25 Μαρτίου 1922 με ψήφους 151 έναντι 148 και η διχοτόμηση του νομίσματος έγινε νόμος του κράτους με αριθμό 2749. Από το αναγκαστικό δάνειο εξαιρέθηκαν οι ξένοι υπήκοοι και οι ξένες εταιρείες. Σύμφωνα με το νόμο, το μέτρο της διχοτόμησης του νομίσματος θα λειτουργούσε ως εξής: Οι κάτοχοι των χαρτονομισμάτων θα κρατούσαν το αριστερό κομμάτι (που ονομαζόταν στην καθομιλουμένη «Σταύρος», επειδή είχε χαραγμένο πάνω του το κεφάλι του Γεωργίου Σταύρου), το οποίο θα είχε την αξία των 50 δραχμών, και το δεξιό κομμάτι (που ονομαζόταν αντιστοίχως «στέμμα») θα επιστρεφόταν στην Εθνική Τράπεζα, η οποία θα έδινε μιαν απόδειξη (αργότερα θα τυπώνονταν κανονικοί τίτλοι που θα αντικαθιστούσαν την απόδειξη) για τη συμμετοχή τους στο αναγκαστικό δάνειο.

Το επιτόκιο των ομολογιών ήταν αρκετά υψηλό, στο 7% (έναντι 4% των καταθέσεων ταμιευτηρίου), και αργότερα κατέβηκε στο 6,5%, ώστε τα χρήματα που θα εξοικονομούνταν, να μοιραστούν μέσω κληρώσεως, εν είδει λαχείου. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν τυχερά παιχνίδια κι έτσι η κλήρωση αυτή είχε θετική απήχηση στα λαϊκά στρώματα του πληθυσμού.

Το αναγκαστικό δάνειο του Πρωτοπαπαδάκη απέφερε στο Δημόσιο το σημαντικό ποσό των 1.550.000.000 δραχμών. Βοήθησε να αντιμετωπισθούν οι άμεσες ανάγκες έως το φθινόπωρο του 1922, αλλά δεν έλυσε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την άφιξη των προσφύγων, ο εξωτερικός δανεισμός της χώρας έγινε επιτακτικός.

To τέλος του Πρωτοπαπαδάκη γνωστό σε όλους νομίζω.

http://mconstantinos.blogspot.gr/2015/03/1922.html

2014 Man Booker shortlist

2014 Man Booker shortlist

Joshua Ferris, "To Rise Again at a Decent Hour"
Richard Flanagan, "The Narrow Road to the Deep North"
Karen Joy Fowler, "We Are All Completely Beside Ourselves"
Howard Jacobson, "J"
Neel Mukherjee, "The Lives of Others"
Ali Smith, "How to be Both"

Η ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ - ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Γ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΑΘΗΝΑ - Καθώς η κρίση χρέους της ευρωζώνης έχει διευρύνει συνεχώς το χάσμα μεταξύ των ισχυρότερων βόρειων οικονομιών και των πιο αδύναμων , πιο χρεωμένων οικονομιών  της Νότιας Ευρώπης ( με τη Γαλλία παράδειγμα οικονομίας που δεν αναπτύσσεται ) , ένα ερώτημα είναι στο μυαλό όλων μας : μπορεί η νομισματική ένωση της Ευρώπης - μάλιστα , η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση - να επιβιώσει ;

Ενώ τα βόρεια μέλη της ευρωζώνης  απολαμβάνουν το χαμηλό κόστος δανεισμού και σταθερή ανάπτυξη ,τα  νότια μέλη της αντιμετωπίζουν υψηλό κόστος δανεισμού , την ύφεση , και βαθιές περικοπές των εισοδημάτων και των κοινωνικών δαπανών . Έχουν επίσης υποστεί σημαντικές απώλειες της παραγωγής , και έχουν πολύ υψηλότερα ποσοστά ανεργίας από βόρειες ομολόγους τους . Η ανεργία στην ευρωζώνη ως σύνολο είναι κατά μέσο όρο περίπου 12 % , σε σύγκριση με πάνω από το 25 % στην Ισπανία και στην Ελλάδα ( όπου η ανεργία των νέων ανέρχεται σήμερα στο 60 % ) . Πράγματι , ενώ το συνολικό κατά κεφαλήν εισόδημα στην ευρωζώνη παραμένει στα επίπεδα του 2007 , η Ελλάδα έχει ωθηθεί προς τα πίσω στα επίπεδα του 2000 , και η Ιταλία σήμερα βρίσκεται κάπου στο 1997 .

Οι νότιες οικονομίες  της Ευρώπης  του χρωστάνε την επιδείνωση της κατάστασης τους σε μεγάλο βαθμό στην υπερβολική λιτότητα και την απουσία μέτρων για την αντιστάθμιση των απωλειών της ζήτησης .Η  νομισματική  υποτίμηση - η οποία θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα της εγχώριας βιομηχανίας μέσω της μείωσης των τιμών εξαγωγής - προφανώς δεν είναι μια επιλογή σε μια νομισματική ένωση .

Οι ισχυρότερες οικονομίες της Ευρώπης έχουν αντισταθεί στις πιέσεις για να αναλάβει πιο επεκτατική δημοσιονομική πολιτική , η οποία θα άρει τη ζήτηση για τις εξαγωγές πιο αδύναμες οικονομίες της » . Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν ακολούθησε το παράδειγμα άλλων κεντρικών τραπεζών προηγμένων χωρών , όπως η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ , για την επιδίωξη μιας πιο επιθετικής νομισματικής πολιτικής για να μειώσουν το κόστος δανεισμού . Και καμία χρηματοδότηση δεν προσφέρεται για δημόσιες επενδύσεις έργων στις χώρες του Νότου .

 φορολογικών και οικονομικών μέτρων με στόχο την ενίσχυση της διακυβέρνησης της ευρωζώνης έχουν ανεπαρκή για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στο ευρώ . Και προβληματικές οικονομίες της Ευρώπης έχουν άργησαν να προβεί σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ? Βελτίωση της ανταγωνιστικότητας αντανακλά μισθών και περικοπές μισθών , παρά την αύξηση της παραγωγικότητας .

αυτές οι πολιτικές - ή την έλλειψή της - έχουν εμποδίσει την ανάκαμψη στις χώρες του Νότου , έχουν αποδώσει λογική ανάπτυξη και πολύ χαμηλά ποσοστά ανεργίας για τις βόρειες οικονομίες . Στην πραγματικότητα , με τη διατήρηση μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα , η Γερμανία εξάγει ανεργία και ύφεση για τους ασθενέστερους γείτονές της .

Το χάσμα Βορρά-Νότου αυτού  διευρύνεται στην Ευρώπη ,   Ως αποτέλεσμα , η άσκηση ενιαίας νομισματικής πολιτικής θα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη . Σε ύφεση που πλήττονται νότια , συνέχιση της δημοσιονομικής εξυγίανσης θα απαιτήσει νέα μέτρα λιτότητας - μια προοπτική ότι οι πολίτες θα απορρίψουν . Τέτοια αδιέξοδα θα οδηγήσει σε κοινωνικές εντάσεις και πολιτική κρίση , ή σε νέες αιτήσεις για οικονομική ενίσχυση , την οποία οι βόρειες χώρες είναι βέβαιο ότι θα αντισταθεί . Είτε έτσι είτε αλλιώς , οικονομική και πολιτική αστάθεια θα μπορούσε να οδηγήσει σε κατάρρευση του κοινού νομίσματος .

 Όσο η ευρωζώνη δημιουργεί ένα είδος επιφυλακτικοί ισορροπίας , με τις ασθενέστερες οικονομίες σταθεροποίηση σε χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης , οι τρέχουσες πολιτικές είναι απίθανο να αλλάξουν . Στοιχειώδες διακυβερνητικές λύσεις θα συνεχίσουν να επικρατούν και ευρωπαϊκής οικονομίας βούληση στρατιώτης , χάνοντας συνεχώς έδαφος έναντι των ΗΠΑ και των αναδυόμενων οικονομιών , όπως η Κίνα και η Ινδία .

CommentsView / Δημιουργία σχόλιο για αυτό το paragraphFor τώρα , η Γερμανία είναι ικανοποιημένη με το status quo , απολαμβάνοντας σταθερή ανάπτυξη και τη διατήρηση του ελέγχου επί της εσωτερικής οικονομικής πολιτικής , ενώ οι περιορισμένες αρμοδιότητες της ΕΚΤ και την αυστηρή εντολή να διατηρεί τη σταθερότητα των τιμών ευκολία τους φόβους του πληθωρισμού .

CommentsView / Δημιουργία σχόλιο για αυτό το paragraphBut πώς θα αντιδράσει όταν η Γερμανία το χάσμα βορρά-νότου γίνεται αρκετά μεγάλη για να απειλήσει την επιβίωση του ευρώ ; Η απάντηση εξαρτάται από το πώς οι Γερμανοί αντιλαμβάνονται τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους , καθώς και για τις επιλογές της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ . Πρόσφατη εκλογή της σε μια τρίτη θητεία προσφέρει χώρο για πιο τολμηρές επιλογές πολιτικής, ενώ αναγκάζουν να επικεντρωθεί περισσότερο στην κληρονομιά της - συγκεκριμένα , εάν θέλει να συνδέεται με την κατάρρευση του ευρώ ή με την αναβίωσή της.

CommentsView / Δημιουργία σχόλιο για αυτό το paragraphTwo αποτελέσματα τώρα φαίνεται δυνατό . Ένα σενάριο είναι ότι η οικονομική και πολιτική κρίση στις χώρες του Νότου εξαπλώνεται , ηθική αυτουργία φόβους στη Γερμανία, ότι η χώρα αντιμετωπίζει μια μακροπρόθεσμη απειλή . Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει τη Γερμανία να αποχωρήσει από την ευρωζώνη και να σχηματίσουν μια μικρότερη νομισματική ένωση με τις άλλες βόρειες χώρες .

CommentsView / Δημιουργία σχόλιο για αυτό το paragraphThe δεύτερη πιθανότητα είναι ότι η κρίση παραμένει σχετικά περιέχεται , με αποτέλεσμα η Γερμανία να επιδιώξουν στενότερη οικονομική και δημοσιονομική ένωση . Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την ισομερή κατανομή των κάποιο εθνικό χρέος και τη μεταφορά της οικονομικής πολιτικής κυριαρχίας σε υπερεθνικά ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα .

CommentsView / Δημιουργία σχόλιο για αυτό το μάθημα paragraphOf , μια τέτοια κίνηση θα φέρει σημαντικό πολιτικό κόστος στη Γερμανία, όπου πολλοί φορολογούμενοι ανάκρουση στην έννοια της αναλαμβάνοντας τα χρέη των χωρών του Νότου φορολογικά σπάταλη , χωρίς να λαμβάνεται υπόψη πόσο η Γερμανία θα επωφεληθεί από μια σταθερή και δυναμική νομισματική ένωση . Αλλά μια νέα μεγάλου συνασπισμού μεταξύ Μέρκελ και των Σοσιαλδημοκρατών θα μπορούσε να είναι αρκετή για να καταστεί δυνατή αυτή η αλλαγή .

CommentsView / Δημιουργία σχόλιο για αυτό το paragraphEven έτσι , θα μπορούσαν να υπάρξουν θύματα . Πράγματι , η συνεχιζόμενη αδυναμία των μικρότερων χωρών όπως η Ελλάδα και η Κύπρος να εκπληρώσουν τις δεσμεύσεις τους, ενισχύει την εντύπωση ότι θα είναι για πάντα εξαρτάται από την οικονομική βοήθεια. Η έξοδος από ένα ή δύο από αυτές τις « απείθαρχες » χώρες θα μπορούσε να είναι μια απαίτηση για το γερμανικό κοινό να συμφωνήσει σε μια τέτοια αλλαγή πολιτικής .

CommentsView / Δημιουργία σχόλιο για χάσματος βορρά-νότου αυτής paragraphEurope έχει γίνει μια ωρολογιακή βόμβα που βρίσκεται στα θεμέλια της νομισματικής ένωσης . Εκτόνωση θα απαιτούν λιγότερη λιτότητα , περισσότερη τόνωση της ζήτησης , μεγαλύτερη υποστήριξη των επενδύσεων , βαθύτερες μεταρρυθμίσεις και ουσιαστική πρόοδο προς την οικονομική και πολιτική ένωση . Ένα ελπίζει ότι η μέτρια ανάκαμψη στο νότο , με τη βοήθεια από την ισχυρή ηγεσία της Γερμανίας στο βορρά , θα κατευθύνουν την Ευρώπη προς τη σωστή κατεύθυνση .

http://www.project-syndicate.org/commentary/yannos-papantoniou-warns-that-the-widening-economic-gap-between-the-eurozone-s-northern-and-souther-members-could-lead-to-the-monetary-union-s-collapse

HIGH FREQUENCY TRADING - Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΩΝ

Στις  6  Μαϊου του 2010 οι παγκόσμιες αγορές βρέθηκαν σε μια κατάσταση αμόκ

χωρίς  ιδιαίτερο  λόγo. O αμερικάνικος χρηματιστηριακός δείκτης (Dow Jones)

υποχώρησε κατα  9% (-1,000  μονάδες  )  μέσα  σε  λίγα  λεπτά  .Στη  συνέχεια  της
συνεδρίασης  ο δείκτης επανάκτησε το μεγαλύτερο μέρος των απωλειών. Παρ όλα
αυτά  η  αναστάτωση  επεκτάθηκε  και  στις  υπόλοιπες  αγορές  (νομισμάτων,
εμπορευμάτων)  δημιουργώντας  μεγάλες  διακυμάνσεις. Η έρευνα  που διεξήχθη
από  τις  εποπτικές  αρχές  (SEC  &  CFTC)  κατέληξε  στο συμπέρασμα πως η
αναστάτωση  προκλήθηκε  από  μια  ασυνήθιστα  μεγάλη  εντολή  πώλησης μίνι
συμβόλαιών  στον  S&P  από  ένα  συνταξιοδοτικό ταμείο. Αυτό ενεργοποίησε
τους  αλγόριθμους  πολλών  εταιρειών  που  δραστηριοποιούνται σε συναλλαγές
υψηλής  συχνότητας η αλλιώς “High frequency trading” οι οποίοι ξεκίνησαν να
πουλάνε  και  να  αγοράζουν  σε  κλάσματα  δευτερολέπτου  δημιουργώντας
αναστάτωση  και τη 2η μεγαλύτερη διακύμανση στην ιστορία του Dow Jones  από
τότε πουδημιουργήθηκε.

Τι είναι όμως το “High Frequency  Trading” ; Η Υψηλής συχνότητας συναλλαγές ή αλλιώς (HFT) είναι η χρήση εξελιγμένων τεχνολογικών εργαλείων για συναλλαγές κινητών αξιών, όπως μετοχές ή επιλογές, και συνήθως χαρακτηρίζεται από πολλά διακριτικά χαρακτηριστικά(π.χ. βασίζονται  στη στατιστική, οι συναλλαγές γινονται μέσω προγράμματος υπολογιστή ο οποίος δεν κρατά ποτέ θέση στο τελος της μέρας, οι επενδυτικές κινήσεις  έχουν διάρκεια από λίγα δευτερόλεπτα έως το πολύ μερικά λεπτά, επιρεάζονται σημαντικά από τη μεταβολή των τιμών και την ορμή που έχουν αυτέ οι μεταβολές ).

Στις  αρχές  Αυγούστου  υπήρξε άλλο ένα περιστατικό παρόμοιο με  το Flash
Crash  του Μαϊου του  που κάποιοι το ονόμασαν “mini flash crash” . Πάνω από
150  μετοχές  του  NYSE  επηρεάστηκαν  (δημιουργώντας ασυνήθιστο όγκο  και
διακύμανση)  από  ένα  τεχνολογικό  σφάλμα της εταιρείας  Knight Capital η
οποία  ειδικεύεται  στη διαχείριση χαρτοφυλακίων άλλα κυρίως στην  εκτέλεση
εντολών  για  λογαριασμό άλλων πελατών. ¨Όπως ανέφερε η ίδια η εταιρεία το
πρόβλημα δημιουργήθηκε  λόγω αναβάθμισης των συστημάτων που «τρελαναν» τους
αλγόριθμους  της εταιρείας  οι οποίοι ξεκίνησαν να πουλάνε και να αγοράζουν
μετοχές χωρίς  ιδιαίτερο λόγο.

Τελευταίο  περιστατικό είναι  η αψυχολόγητη διακύμανση τιμών στην ισοτιμία
EURCHF  στις 06/08/2012 . Η ισοτιμία  εκτοξεύτηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα
από  το  1,2010-  στο 1,2080  χωρίς ιδιαίτερο λόγο και επέστρεψε στα αρχικά
επίπεδα 5 λεπτά αργότερα. Σύμφωνα με τις αρχές όλα ωφελούνται σε μια  λάθος
εντολή ενός trader μιας Αγγλικής τράπεζας  o οποίoς έδωσε μια συνήθηστα μεγάλη

εντολή αγοράς  ενεργοποιώντας έτσι  προγράμματα υπολογιστών  HFT  εταιρειών  τα

οποία στη συνεχεία  δημιουργήσαν αυτή την υπερβολή στις τιμές.

Στην  ταινία  “ Terminator” ο Αρλνοντ Σβατζενεκερ  υποδύεται ένα ρομπότ που
επιστρέφει  από το μέλλον αρχικά  για να εξολοθρεύσει και στη συνέχεια  για
να  προστατεύσει τον αρχηγό της επανάστασης . Μιας μελλοντικής επανάστασης,
που  δεν  είναι  μεταξύ  του  διαφορετικών  αστικών τάξεων αλλά μεταξύ των
ανθρώπών και των μηχανών. Μηχανών που δημιούργησε η ίδια η ανθρωπότητα  για
να  την  υπηρετούν δίνοντας τους απεριόριστες εξουσίες μέχρι που  στράφηκαν
εναντίον  τους  .  Πολλοί  κατηγορούν  τα κερδοσκοπικά κεφάλαια που
ασχολούνται  με  τις  συναλλαγές  υψηλή συχνότητας    πως  καταστρέφουν τις
χρηματιστηριακές αγορές και διώχνουν το μικρό επενδυτή.Από τη μεριά τους οι
ίδιοι  υποστηρίζουν  πως  βοηθούν  το  σύστημα  και  πως εξασφαλίζουν την
απαραίτητη  ρευστότητα που χρειάζονται οι αγορές . Ανεξαρτήτως του ποιος έχει δίκιο η ουσία είναι πως ο αριθμός  των  συγκεκριμένων  funds  αποτελλέι πλέον ένα μεγάλο κομμάτι του ημερήσιου τζίρου των συναλλγών στα διάφορα  χρηματιστήρια.  Αυτό έχει σα συνέπεια οι αγορές να γίνονται όλο και πιοεξαρτημένες  από του ηλεκτρονικούς υπολογιστές οι οποίοι πλέον είναι ικανοί να  λυγίσουν τις αγορές μέσα σε δευτερόλεπτα. Αραγε αυτό λέγεται  εξέλιξη ήμήπως  οι  αγορές  έχουν  αρχίσει να μεταλλάσσονται σιγά σιγά στο  «Skynet» (η μηχανή της ταινείας) που πολύ σύντομα θα σταματήσει να υπακούει τον αφέντη και θα στραφεί εναντίον του;

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΙΓΡΗΣ ΒΡΥΧΑΤΑΙ ΞΑΝΑ

Στο τέλος του 2015 η ελληνική κυβέρνηση   μπορεί να κοιτάζει πίσω με κάποια ικανοποίηση για τα πρόσφατα επιτεύγματά της. Ο έξω κόσμος, (άλλοτε τόσο απελπισμένος από την Αθήνα), θεωρεί πλέον την Ελλάδα ως την «Ελληνική τίγρη". Η Ελληνική Χρηματιστηριακή αγορά, η οποία είχε μειωθεί κατά 90 τοις εκατό από το 2007 , μέχρι τους πρώτους μήνες του 2013, ήταν  ξανά σε ανοδική πορεία. Τα επιτόκια, (τα οποία τα προηγούμενα χρόνια είχαν φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη ) ήταν πλέον πολύ χαμηλότερα από ό, τι στην Ιταλία ή την Ισπανία. Και ενώ η αύξηση δεν ήταν ακόμα  σε διψήφια νούμερα, η Ελλάδα αρχίζει να στη Κίνα και την Ινδία πίσω τα λεφτά που της δάνεισαν.

Έχοντας διακόψει τους δεσμούς της με την Ευρώπη σε απάντηση σε αυτό που είχε γίνει γνωστή ως «συμφορά», το μέλλον στην Ελλάδα τώρα φαινόταν εξασφαλισμένο, αντανακλώντας την αυξανόμενη σύνδεση της με τις οικονομίες του κόσμου τώρα είναι πιο δυναμική. Ακόμη και ως πρώην Ευρωπαίος εταίρος , η Ελλάδα είχε βρει νέες πηγές οικονομικής στήριξης, χάρη στις βαθιές τσέπες των Ρώσων - οι οποίοι σχεδιάζουν να φτιάξουν ένα γιγαντιαίο τερματικό σταθμό φυσικού αερίου στη Θεσσαλονίκη στο τέλος του νέου αγωγού - και των Κινέζων.

Ακόμη και κατά τη διάρκεια της καταστροφής, η Κίνα είχε δείξει τον ενθουσιασμό της για όλα τα ελληνικά πράγματα : η λειτουργία των τερματικών σταθμών εμπορευματοκιβωτίων του Πειραιά, είχε μεταφερθεί στην COSCO της Κίνας Pacific Ltd και το λιμάνι είχε καθιερωθεί ως το κέντρο για τα κινεζικά προϊόντα σε νοτιοανατολική Ευρώπη, Ανατολή και Βόρεια Αφρική . Εν τω μεταξύ, η Ελλάδα είχε στριμώξει την ταχύτατα αναπτυσσόμενη κινεζική αγορά για το ελαιόλαδο, σε χαμηλότερες τιμές λόγω της πολύ πιο ανταγωνιστικής συναλλαγματικής ισοτιμίας.

Η απόφαση της Αθήνας να φύγει από την ευρωζώνη - και η ΕΕ - είχε γίνει με βαριά καρδιά. Οι Έλληνες ήθελαν να είναι μέρος της Ευρώπης, αλλά αισθανόντουσαν όλο και περισσότερο απομονωμένοι. Βέβαια, ορισμένοι από τους πολιτικούς ήταν φειδωλοί με την αλήθεια και οι πλουσιότεροι πολίτες  είχαν βρει τρόπους να ξεφέυγουν από την εφορία, αλλά, μετά από τρία χρόνια ερήμωσης, με εισόδημα κάτω 25 τοις εκατό από την κορυφή, ήρθε η ώρα να "προχωρήσουμε".

Αρχικά, η εισαγωγή του «νέα δραχμή» έμοιαζε με καταστροφή: οι Έλληνες απέσυραν όλα τα χρήματά τους από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα σε μια προσπάθεια να γλυτώσουν τη μετατροπή των   ευρώ τους  σε δραχμές. Σε απάντηση, το νέο νόμισμα υποτιμήθηκε  κατά το ήμισυ της αξίας του έναντι του ευρώ. Η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε περαιτέρω κατά 8 τοις εκατό, όπως και η τραπεζική κρίση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Ωστόσο, με την εισαγωγή του κεφαλαίου και την ανταλλαγή των ελέγχων - που μιμείται μια προσέγγιση  στις ταχέως αναπτυσσόμενες αναδυόμενες κόσμο - Η Ελλάδα  μπόρεσε να μονώσει  το ίδιο το σύστημα από τα σκαμπανεβάσματα των διεθνών κεφαλαιαγορών. Μέσα σε λίγους  μήνες, η εγχώρια οικονομική κατάρρευση είχε διακοπεί.

Ο πληθωρισμός ήταν απειλητικός ,η ταχεία αύξηση των τιμών των εισαγωγών έφερε μεγάλες εγχώριες απαιτήσεις μισθών, αλλά στην απουσία υποστήριξης από πρώην Ευρωπαίους εταίρους της, η ελληνική κυβέρνηση έπεισε τους ανθρώπους της ότι η λιτότητα και η συγκράτηση των μισθών ήταν απαραίτητα για ένα ζωτικής σημασίας εφάπαξ βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Μέσα σε λίγους μήνες υπήρχαν σημάδια της ανάκαμψης των εξαγωγών. Η οικονομία σιγά-σιγά να άλλαξε.

 Οι πολιτικοί είχαν προειδοποιήσει επανειλημμένα την Ελλάδα σχετικά με το κόστος της εξόδου από την ευρωζώνη και την ΕΕ, όμως φαινόταν σαν να είχε προκύψει μυρωδιά των τριαντάφυλλων.

Αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή. Μετά την κατάρρευση της συναλλαγματικής ισοτιμίας, και η τελική συμφωνία ανταλλαγής χρέους, η Ελλάδα είχε καθιερωθεί γρήγορα ως ένα εξαιρετικά ελκυστικό προορισμό για τους ξένους επενδυτές που επιθυμούν να πάρουν μια θέση σε ένα δυναμικό τμήμα του κόσμου, ιδιαίτερα μετά τις μεταρρυθμίσεις που απορρέουν από την αραβική άνοιξη. Δεδομένου ότι η επένδυση ήρθε, οι αντιδράσεις Της αντιπολίτευσηςκαι των ελληνικών  συνδικαλιστών  κατέρρευσαν: ομολογουμένως, πρακτικές στο χώρο εργασίας έπρεπε να προσαρμοστούν, αλλά κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει την ξαφνική και ευπρόσδεκτη μείωση της ανεργίας χάρη σε μια εισροή των ξένων χρημάτων.

Στην  Ευρώπη αυτό φάνηκε σαν μια  αναγέννηση με ένα μείγμα φθόνου και συναγερμού - πολιτικοί είχαν προειδοποιήσει επανειλημμένα την Ελλάδα σχετικά με το κόστος της εξόδου από την ευρωζώνη και την ΕΕ, όμως φαινόταν σαν να είχε προκύψει μυρωδιά των τριαντάφυλλων.

Μετά από την επιτυχία στην Ελλάδα, όλη η κόλαση είχε ξεσπάσει στις χρηματοοικονομικές αγορές της ευρωζώνης. Η Γερμανία ήταν απαιτητική για λιτότητα από τους όμοιούς της (Ισπανία και της Ιταλία), ακόμη και καθώς οι οικονομίες τους αντιμετωπίζουν ένα τέταρτο έτος της συστολής. Καθώς οι επενδυτές τιμολογούσαν στην πιθανότητα μιας ισπανικής ή ιταλικής αποχώρηση από το ευρώ, το κόστος δανεισμού για τις νότιες ευρωπαϊκές χώρες αυξήθηκε δραματικά. Η αντίθεση μεταξύ της  ελληνικής επιτυχίας και της  ισπανικής  και ιταλικής  αποτυχίας ήταν εμφανής, τόσο που οι Ισπανοί και οι Ιταλοί άρχισαν να ζητούν τη δική τους εκδοχή της ελληνικής διαφυγής.

Οι Γερμανοί, εν τω μεταξύ, άρχισαν να αναρωτιούνται τι πήγε τόσο άσχημα τα πράγματα. Νόμιζαν ότι η λιτότητα θα καθορίσει όλα τα δεινά. Πίστευαν η φορολογική απείθαρχα θα μπορούσε να τεθεί  υπό έλεγχο. Η Bundesbank είχε αντιταχθεί σθεναρά τα προγράμματα που προσφέρουν στήριξη στα ασθενέστερα μέλη του ευρώ, φοβούμενοι δημοσιονομική διολίσθηση. Ωστόσο, με την προοπτική της αποσύνθεσης του ευρώ, ο κίνδυνος για τη Γερμανία ήταν προφανές - μια τεράστια αύξηση της αξίας του νομίσματός της αρκετή για τα ξένα χρηματιστήρια  για να αντισταθμίσει τεράστια οφέλη της γερμανικής βιομηχανίας.

Η Άνγκελα Μέρκελ, τώρα η μεγάλη κυρία της ευρωπαϊκής πολιτικής, αναγνώρισε τον κίνδυνο. Ο εξαναγκασμός να βγει η Ελλάδα από το ευρώ ήταν ένα λάθος. Οι δαπάνες για την Ελλάδα   υπερκαλύπτονταν από τα οφέλη. Τα υπόλοιπα μέρη της ευρωζώνης, όμως, ήταν ακόμη σε ύφεση. Η κ. Μέρκελ αντιμετώπιζε μια επιλογή: ώθηση για μια δημοσιονομική ένωση που θα σήμαινε περισσότερη βοήθεια και δανεικά στους εταίρους η   την έξοδο από το ευρώ, με ό, τι συνεπάγεται για τη γερμανική βιομηχανία.

Το ρίσκο που πήρε η Γερμανία  είχε αποτύχει. Στην προσπάθεια να τιμωρήσει την Ελλάδα, είχε καταλήξει με την αδυναμία επιλογής: τη δημιουργία μιας δημοσιονομικής ένωσης ή τεράστια αναστάτωση του νομίσματος. Το Βερολίνο είχε στόχο την Ελλάδα, αλλά πυροβόλησε τον εαυτό του  στο πόδι.










http://www.hsbcnet.com/gbm/global-insights/insights/2012/stephen-king-how-greek-tiger-learnt-to-roar-again.html